Pittig

Een pittig gesprek gehad met manlief. Goed dingen eens uitgesproken. We voelen elkaar aan. Geven elkaar wat we nodig hebben. Waarom heb ik zomaar mijn baan opgezegd? Zonder het even te bespreken? Omdat ik voelde dat ik het moest doen. Maar waarom? Waarom zoveel haast? Het had toch ook kunnen wachten. Ik word boos. Je begrijpt me niet. Het kan niet wachten. Echt niet, ik moet het doen. Maar waarom?

Het coachen waar ik nu denk naartoe te willen lijkt bij hem direct iets op te roepen wat niet goed voelt. Hij is totaal niet enthousiast. Waarom niet? Ik ben boos, ik zou wel wat meer interesse willen. En ineens heb ik het antwoord. Waarom ik zomaar heb opgezegd. Omdat ik gek wordt thuis. Ik heb totaal geen uitdaging. Voer de hele dag gesprekken met mezelf. Heb zoveel uitgedokterd. Ik slaap amper, Per nacht maar een paar uur omdat ik nog veel te veel energie heb. Ik heb een stok achter de deur nodig blijkbaar die me ergens naartoe brengt. Die ervoor zorgt dat ik tot de kern kom. Tot ik eindelijk ontdek wat ik wil gaan doen. Waar ik naartoe wil.

Ik lig nog lang wakker. Ik kan gewoon niet slapen. Mijn hoofd zit zo vol. Wat wil het me vertellen dat hij zo negatief is over het coachen wat ik wil gaan doen? Wat is toch dat dat zoveel negativiteit oproept bij hem. Hij heeft zich niet eens verdiept in het geheel. Dan ineens weet ik het. Het gaat me geen uitdaging geven. Want ik weet voor mijn gevoel alles al. Het hele proces heb ik al helemaal ontrafeld in mijn hoofd. Ik ga weer mijn comfort zone in. Dat wat ik al kan wil ik gaan doen. Ik daag mezelf weer niet uit. Ik kies zoals ik altijd heb gedaan, de veilige weg. Zo die komt binnen.

Ik praat veel. Veel te veel. Ben net een sneltrein die niet te stoppen is. Ik begrijp het ineens. Dat komt omdat ik de uitdaging mis. Ik ben al bezig met mensen te coachen om me heen. Ik kan dat al. Ik hoef dat niet meer te leren. Het gaat me niet uitdagen. Want een mens moet het zelf oplossen. Dat kan ik niet doen. Ik kan ze alleen maar sturen. Dat doe ik ook al jaren in Mn werk. Maar juist dat bied geen uitdaging meer. En nu wil ik dat gaan doen als beroep.

Binnen no time ben ik dan weer terug bij af. Want ik leer niet genoeg. Want heb al zoveel zelf ondervonden, geanalyseerd, uitgedokterd. Ik schiet dus weer een comfortzone in waar ik wel een stukje uitdaging zal vinden maar niet genoeg. Het gaat me niet genoeg brengen. Ik heb meer nodig. Veel meer. Ik wil heel veel verschillende dingen doen. Niet 1 ding. Oeps. Ik ben er dus nog niet. Maar door die stok achter de deur dat ik per 1 mei geen werk meer heb, word ik nu gedwongen om verder te kijken dan mijn neus lang is.

Ik bedacht me namelijk dat ik het heel leuk vindt om mensen te coachen maar dat ik er niet rustig van wordt. Ik wordt pas rustig als mijn hoofd uitdaging krijgt, eerder niet. Ik blijf maar doorlullen, als ik met mensne bezig ben. Ik word helemaal gek van mezelf. Daardoor kon ik de link leggen dat het mij echt niet genoeg uitdaging gaat geven. Ik kan mijn energie er niet in kwijt, het is te simpel voor me.

De moed zakt me een beetje in de schoenen. Ik wil wel een keer klaar zijn. K ben al 2 maanden hiermee bezig en raak verveeld. Een ander doet een jaar erover om erachter te komen wat er is en moet dan het hele proces nog door. Ik heb in 2 maanden alles gedaan en ben verveeld. Ik wil door met mijn leven. Ik wil nu echt mezelf gaan uitdagen en niet de hele dag gesprekken meer voeren met mezelf.

Ik zal wel echt moeten gaan uitdokteren waar ik dan wel mijn uitdaging in ga vinden. Ik weet dat het dicht in de buurt zit nu. Dat het echt binnen een paar dagen wel ontrafeld is. Misschien al sneller. Misschien weet ik het stiekem al maar durf ik het niet toe te geven aan mezelf. Ik Laat het nog even bezinken. Ik ga nu eerst maar eens slapen ben al bijna 24 uur wakker. De nacht is al bijna om. Morgen is er weer een dag. Dan gaan we weer verder.

Dankjewel schatje. Deze pittige discussie was echt wat ik nodig had. Het ligt op het puntje van mijn tong. Alleen Gatverdamme wanneer komt er eens een eind aan. Saaie boel.