Gek

Ik heb het gedaan. Ik heb de mail verstuurd. De mail waarin staat dat ik ontslag neem. Ik voelde onrust en ben de mail gaan sturen. Ik wil niet meer wachten. Ik wil het nu echt afmaken, er echt een streep onder zetten. Ik schrijf de mail en druk op verzenden. Ik heb het gewoon gedaan. Zonder nadenken gewoon hoppa, mail verstuurd. Heb het niet eens overlegd thuis. Misschien een beetje gek allemaal, maar ik wil rust. Ik wil niet meer in het onzekere zitten. Ik wil vooruit.

Mijn collega appt, ik zeg ik heb het gedaan, nu ga ik douchen en een potje janken. Doe maar lekker zegt ze. Gooi alles er maar uit. Onder de douche komt er 1 klein mini snikje. Meer niet, dat was het. Bijna te zielig om te noemen. Ik voel eigenlijk niks. Het hoofdstuk is al lang afgesloten. Ik heb er zo naartoe gewerkt van binnen. Al zo een tijd ben ik ermee bezig zonder het echt te beseffen. Ik besefte het denk ik wel maar ik wilde het niet aan mezelf toegeven. Ik moest even over die streep getrokken worden.

We zitten aan tafel, drie pubers en Mn lief. Ik vertel dat ik heb opgezegd. Mama ben je gek geworden? Mama je kan toch niet zomaar opzeggen? Je moet altijd eerst zorgen dat je iets nieuws hebt. Nooit zomaar je werk opgeven. Huh? Ergens gaat er hier iets mis, dit is wat ouders normaal tegen hun kinderen zeggen. Niet andersom. Ik kijk ze aan en heel eerlijk? Het boeit me niet wat ze zeggen, Ik doe het toch. Sterker nog, ik heb het al gedaan. Iedereen kan roepen wat ie wil, maar ik trek me er niks van aan. Dit is nog nooit gebeurd. Bij alles was ik altijd wel uit het lood te brengen. Altijd zat ik maar in mijn hoofd en was er een stemmetje die me altijd precies de dingen zei die ik wilde horen. En nu? Niks. Stilte. Ik zou hem bijna gaan missen zeg. Halloooooo waar ben je? Niks. Weet je kinders? Iedereen is veel te voorzichtig. Als je echt wilt leven zul je risico’s moeten durven nemen. Gewoon gaan. Gewoon DOEN! Niet altijd maar de veilige kant kiezen. Ik ga nu eens het goede voorbeeld geven, dit is leven jongens. Zo hoort het. Volg je gevoel. Ga! Doe dat waar je gelukkig van wordt.

Ik laat me niet van de wijs brengen. Ik sta met beide benen op de grond. Ik heb altijd en plan B gewoon. Als A niet lukt dan nemen we B. Waarom bang zijn? Waarvoor? Waarom was ik altijd maar bang? Voor die stem zeker. Tsssssss het is maar een stem. Niks meer en niks minder. Ik weet dat ik de juiste keuze heb gemaakt. De hele wereld kan op zijn kop gaan staan, maar ik verander niet. Het voelt net als toen ik zei dat ik ging scheiden. Toen was ik ook zo vastberaden. Was ik ook echt zo rustig. Ik voelde dat ik niet anders kon, dat ik het moest doen. Ik liet me toen ook echt niets anders aanpraten…oké na 24 uur onophoudelijk op me inpraten ben ik even gezwicht om vervolgens toch weer terug te komen op mijn beslissing. Al zou ik onder een brug moeten slapen, jammer dan. Ik zou gaan, hoe dan ook. En ik ging. Of het makkelijk was? Echt niet. Zeker weten van niet. Maar ik deed het wel, omdat mijn gevoel het zei. Ik moest het doen, ik kon echt niet meer zo doorgaan.

Zo voelt het nu ook weer. Maar wel met minder stress erachteraan. Want nu heb ik gewoon een plan A en dat is kijken wat de mogelijkheden zijn om een opleiding in coaching te doen. En plan B, in de zorg is zoveel werk, ik kan me altijd inschrijven ergens in een pool om tijdelijk te werken in een ziekenhuis ofzo. Maakt niet uit wat, als ik maar geld verdien. En precies omdat ik dus altijd een escape in mijn hoofd heb, heb ik nu geen stress. En dat voelt zo fijn dat het bijna eng is. Dat ik gewoon dat stemmetje mis en al die gedachtes in mijn hoofd. Maar er is niks. Gewoon niks. Dit is mijn plan en jullie bemoeien je gewoon nergens mee. Je mag er iets van vinden, prima. Ik vind zo vaak ergens iets van, maar dat doe je dan maar lekker. Jouw hoofd. Jouw gedachten. Die verander ik toch niet.

En precies nu zie ik hoeveel sterker ik ben geworden. En heus zal ik nog best wel wat op mijn pad krijgen wat mij zal proberen te laten wankelen. Wat me misschien even uit mijn evenwicht zal halen. Natuurlijk ben ik daarop voorbereid, dat niet alles meteen op rolletjes zal gaan en de banen hier voor mijn voeten geworpen zullen worden.

Maar ik heb een doel. Ik weet precies waar ik heen wil en ik ga er ook komen. Maakt niet uit hoe, maar komen zal ik er. Ik zal ze allemaal een stinkscheet laten ruiken. Nee, geen poepie, want een poepie is te lief. En te lief ben ik al veel te lang geweest!

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout