Toekomst

Grappig hoe dat werkt. Door het één te schrijven kom ik weer een stapje verder in de goede richting. Vaak zit ik op de goede weg maar klopt het nog niet helemaal. Dat voel ik dan wel maar helemaal precies weet ik het dan nog niet. Ik laat het gewoon bezinken. Het komt vanzelf wel omhoog. En ja hoor.

Ik ben mijn plan voor het werk gaan schrijven. Ineens had ik zin om dat te doen. Ik moet van mezelf niks. Als ik het voel opkomen dan begin ik gewoon. Wat wil ik? Waar wil ik naartoe met werken? Waar sta ik nu? Ik voelde dat ik nog niet aan het werk moest gaan. Maar precies de reden had ik nog niet. Ik heb geluisterd en mijn gevoel zei me dat ik er nog niet klaar voor was omdat ik op persoonlijk vlak nog niet zover ben.

Ik was dus begonnen met een persoonlijk plan te schrijven. Ik voelde dat ik dat eerst moest doen. Tijdens het schrijven kwam ik erachter dat ik eigenlijk best al ver ben op persoonlijk gebied. Dat ik best al dingen begonnen ben en aangepakt heb. Ik Schrijf. Zit op een koor. Ik doe de tuin. Ruim kasten op. Wat maakt het dan dat ik denk dat ik dat nog meer uit wil bouwen? Dat ik nog meer tijd nodig heb?

Na een heerlijke wandeling zit ik met een vriendin in de zon. Ik praat erover. En tijdens het praten word me ineens iets duidelijk. Ik was bezig geweest met mijn plan voor op het werk. Wat ik merkte tijdens het schrijven was dat ik uitdaging miste voor de lange termijn. Ik wilde best gaan werken, maar wel met een doel. Ik wil ergens naartoe werken. Een opleiding doen een beetje een andere richting op, naast het “gewone”werk. Iets wat ik wel kan gebruiken in mijn werk maar meer op psychologisch vlak. Het gewone werk zou dan meer de ontspanning zijn. Daar hoef ik niet meer zo na te denken. Omdat ik dat doel miste, had ik niet echt de motivatie om te gaan werken. Ik voelde dus goed dat ik nog even moest wachten. Dat ik nog stapjes moet nemen. Omdat ik nog duidelijker wil hebben wat ik nou echt wil. Ik heb er nu de kans voor en de tijd en ruimte.

Ik merkte thuis ook dat ik zo geen zin had in het huishouden. Ik wil best een net huis, maar het huishouden kost mij zoveel energie. Had al niet eens zin om te beginnen. Mijn moeder ziet huishouden vaak als ontspanning. Ik snapte dat echt niet. Nu begin ik het te begrijpen. Als ik eromheen te weinig uitdaging heb dan ben ik mijn motivatie kwijt. Dan heb ik nergens meer zin in. Als ik dus ervoor zorg dat ik genoeg uitdaging heb op alle vlakken dan zal ik het waarschijnlijk veel minder erg vinden om geestdodend werk te doen. Juist om even te ontspannen.

Zo is het ook op het werk. En waarschijnlijk ook in je relatie. Als je ergens naartoe werkt en eromheen genoeg uitdaging hebt dan zijn de mindere dingen helemaal niet zo erg meer. Dan gebruik je die als ontspanning momenten. Momenten waarop je hoofd even rust krijgt. Even niet na hoeft te denken. Dat is ook wel eens lekker.

Ik merk tijdens het schrijven van dit stuk dat ik er nog niet ben. Dat ik nog steeds iets mis. Maar wat? Geen idee. Ik kan mijn vinger er nog niet opleggen. Maar het gaat de goede kant op. Ik ga maar eens wat doen in de tuin. Even ontspannen. Het is bijna weekend. Ik kom er vanzelf. Heb nog tijd. Hoef nog niet alles nu te beslissen. Het komt wanneer het tijd is.. en dat is nu nog niet. Ik heb geduld en vertrouwen in de toekomst. Ik zorg dat ik altijd een plan B heb. Zodat als plan A niet werkt, ik voor plan B kan gaan. Ik zorg dat ik goed duidelijk krijg waarom ik bepaalde dingen wel of niet wil. Dat is wat ik nodig heb. En zolang ik dat nog niet weet kan ik dit nog niet afsluiten. Ik heb de tijd nodig ervoor. En die tijd ga ik echt nemen. Linksom of rechtsom. En als mensen vinden dat ik dingen moet, dan stap ik over op plan B. Want dat ligt netjes op de plank namelijk. Dit geeft rust.

Als je op een hoog stress level zit dan kun je echt geen moeten aan. Dan ben je heel snel van bijvoorbeeld level 8 naar 10. Terwijl als je bij level 4 begint duurt het langer voor je bij 10 bent. Ik denk dat ik daar nu ergens zit. Ik ben er zeker nog niet. Dat heeft tijd en geduld nodig. Veel naar buiten. Veel leuke dingen doen. Het moeten nog even buiten de deur houden. Dan wordt het vanzelf steeds minder. Drempels over gaan. Nieuwe dingen ontdekken. Dit geeft weer stress maar dat is oké. Dat is normaal. Omdat je nog niet bij level 0 begint. Maar als je wat hoger zit geven dingen je eerder stress. Eerst moet er weer vertrouwen gewonnen worden. Positieve herinneringen gemaakt worden.

Ik heb het echt allemaal wel eens ergens gelezen. En ter kennis aangenomen maar nu voel ik het ook echt en begrijp ik het pas echt. Stapje voor stapje de goede richting op. Als een rechercheur bij de politie steeds dichterbij het echte verhaal komen. Alle feiten op een rijtje zetten. Dingen combineren net zolang tot het logisch klinkt. Net zolang tot ik alles echt op een rijtje heb. We naderen langzaam de eindstreep. Om daar weer verder te gaan zoeken naar een nieuwe weg en zo steeds verder en verder te gaan. Maar dan wel de goede kant op. Vooruit graag.