Binnen

Ik heb een raar gevoel. Geen idee wat dat nu weer betekent. Heb gisteren nog al mijn blogs weer zitten lezen. Had ik gewoon zin in en het helpt mij te reflecteren. Ik schrijf alles op gevoel. Zonder nadenken. En vaak schrijf ik iets waarvan later pas echt het kwartje valt.

Zoals nu. Met een hele harde klap valt het kwartje. Ik gaf aandacht aan mijn gevoel en ineens zat het in mijn hoofd. Mijn eerste blog. Het ging over een app die ik aan mijn broer gestuurd heb.. daar stonden dingen in waarvan ik toen voelde dat ik ze op moest schrijven. Ik deed het zonder nadenken. Ik stuurde de app weg.

Ik was daarna in paniek. Omdat mensen me niet begrepen. Ik deed iets op gevoel en mensen begrepen me niet. Werden boos op me. Terwijl ik wist dat het klopte wat ik schreef. Maar het kwam niet aan. Omdat ze me nog niet zover waren dat ze het konden begrijpen. Op dit moment gebeurd dit weer. Op een ander vlak. Daar probeer ik iets over te brengen maar het wordt niet begrepen. Dat frustreert me. Daarom voel ik me moe. Ik voel me rot. Want ik heb het toch goed uitgelegd? Mijn gevoel overgebracht? Waarom begrijpen ze me dan niet. Ik lag er wakker van. Kon dat rot gevoel maar niet plaatsen. Wist niet hoe ik ermee om moest gaan dat ze me niet begrijpen. Dat het zo belangrijk voor me is en dat ik zo graag wil dat ze me snappen.

Maar ineens komt die app naar boven die ik stuurde naar mijn broer. En ik las hem nog eens door. En na alle ontwikkelingen van de afgelopen dagen blijkt eigenlijk precies te kloppen wat er in staat. Precies dat wat er staat is nu uitgekomen. Ik moest alleen geduld hebben. Totdat mijn broer zover was dat hij het kon begrijpen. Nu snapt hij het. Nu is de tijd.

Soms moet je het gewoon even de tijd geven. Totdat bij de ander ineens het kwartje valt. Dat diegene ineens snapt wat je wilt zeggen. Dat lukt niet altijd meteen. Het enige wat ik kan hebben is vertrouwen en geduld. Erop vertrouwen dat het goed komt. Dat als ik mijn gevoel maar blijf volgen en er naar blijf luisteren dat er dan echt wel een moment komt waarop de ander het gaat voelen.

Dit geeft rust. Ik kan het loslaten nu. Ik hoef er niet over te piekeren. Het enige wat ik kan doen is het de tijd geven. Geduld hebben. Vertrouwen hebben.

Weer wat geleerd. Weer wat opgelost. Ik ga zo een stevige wandeling maken. En vooral genieten. Dan komt alles vanzelf wel goed.