Oorlog

Eindelijk eindelijk heb ik echt het laatste stukje van de puzzel gelegd. Alles wat ik de afgelopen jaren aan informatie heb verzameld door gelezen stukken, woorden van mensen, verhalen. Alles zat bij elkaar in 1 pot. Dat deed ik niet zelf natuurlijk. Maar onbewust. Na nog een aantal toevallige gesprekken gisteren had ik het ineens.

Sta ik bij de groenteafdeling van de supermarkt en valt ineens de hele puzzel in elkaar. Alle stukjes die ik beetje bij beetje heb gelegd zijn ineens een grote puzzel geworden. Ik kan niet wachten om de supermarkt uit te rennen maar ik hou me in. Eerst voor mezelf zorgen. Daarna de rest.

Thuis aangekomen ga ik direct zitten. Ik wil het opschrijven, wil alles op papier zetten. Wat ik heb ontdekt gaat mijn hele familie aan. Iedereen heeft er meer of minder last van gehad. Bijzonder ook nog dat ik geboren ben op 4 mei, dodenherdenking. En dat ik nu deze puzzel heb kunnen leggen. Wat eerst mijn valkuil was, denken, is nu mijn kracht geworden. Wat ik eerst vreselijk vond , op dodenherdenking jarig zijn, is nu een geschenk. Het is me gelukt. We kunnen nu verder. Kunnen dingen gaan begrijpen. Mensen vergeven en accepteren dat mensen fouten maken omdat ze niet beter wisten.

Ik heb geleerd dat je nooit voor een ander kunt denken. Alleen jij zelf weet wat goed voor je is. Een ander kan het wel aanvoelen en je dat geven wat je nodig hebt ( zoals mijn vriend dat bij mij doet als vanzelf). Maar een ander kan nooit bedenken wat jij nodig hebt.

Mijn opa zat in de oorlog in een concentratie kamp. Hij kon daar zijn emoties niet uitten. Slikte alles in. Hij kon niet anders. Hij kon er ook nooit over praten. Na de oorlog moest alles snel opgebouwd worden. Iedereen kreeg kinderen en er was geen tijd om je emoties vrij te laten. Om te verwerken.

Opa (en oma natuurlijk) voedde zijn kinderen op naar wat hij dacht dat goed was voor ze. Hij voelde het niet, had teveel doorgeslikt. Zijn gevoel zat ver weg gestopt. Hij deed zijn best naar eer en geweten. Zijn kinderen kregen niet dat wat ze nodig hadden omdat hij het niet voelde. Hij gaf ze dat wat hij zelf nodig had.

Zijn kinderen kwamen daardoor ook ver van hun gevoel te staan. Konden slecht omgaan met emoties. Zij kregen weer kinderen en voedden deze kinderen op naar wat zij dachten dat ze nodig hadden. Ze voelden het niet. Zij gaven hen dat wat ze zelf nodig hadden gehad. Gevolg; ook deze kinderen kwamen ver van hun gevoel te staan.

Ik had eerder al uitgevonden dat als je ver van je gevoel staat, de energie zich opstapelt in je lichaam. Er komt hoge druk in je lichaam. De druk is zo hoog dat je jezelf gaat snijden, of stemmen hoort. Of je wilt bewegen de hele tijd om die energie kwijt te raken. Krijg je stempel ADHD of borderline of schizofrenie. Raak je uiteindelijk in een burn out omdat je de druk zo hoog opbouwt dat je het niet meer trekt. Je bent opgebrand.

Laat dit nou allemaal in mijn familie voorkomen… en veel ook. Alle stoornissen komen voor en de een na de ander heeft een burn out..

Wat is er gebeurd? Iedereen stond ver van zijn gevoel en gaf dit weer door aan de volgende generatie. Niemand leerde naar zijn gevoel te luisteren omdat ze dit niet wisten. Ze gaven er geen aandacht aan omdat ze geen idee hadden dat ze deze gevoelens niet voelden. Ze hebben naar eer en geweten hun kinderen opgevoed naar wat zij DACHTEN dat goed voor ze was. Maar daar kun je niet over nadenken. Dat kun je alleen maar aanvoelen wat je kind nodig hebt.

Ik denk dat vele families hier last van hebben. Dat er daarom zoveel kinderen zijn met ADHD en andere verwante stoornissen. Dat er zoveel mensen zijn met een burn out. Het ligt niet aan het internet en het vele werken. Het ligt daaraan dat we niet meer voelen wanneer we moe zijn of genoeg hebben gegeten. Wanneer we tijd voor onszelf moeten maken. We DENKEN het te weten. Vele bladen vertellen ons wat we moeten doen. Maar niemand weet wat goed voor jou is. Alleen jijzelf. En daarom werkt het niet. Daarom raak je gefrustreerd. Er staat toch wat je moet doen? Waarom lukt het mij dan niet? Je haakt af.. omdat jij iets anders nodig hebt dan een ander. Omdat niemand hetzelfde is.

Ik geef nu aandacht aan gevoel. Ik probeer er niet overheen te stappen, maar laat het toe. Ik geef het aandacht en kijk wat mijn gevoel me wil vertellen. Misschien verteld het me dat ik blij ben of verdrietig Of boos. Het is allemaal goed. Ik laat het nu opkomen en luister ernaar. En ga mijn gevoel achterna als ik ernaar geluisterd hebt. Daardoor gebeuren er echt mooie dingen.

Mijn hoofd is leeg. Eindelijk na zoveel jaren voelt mijn hoofd gewoon leeg. Al die informatie die ik had opgeslagen is eruit. Ik heb weer ruimte voor nieuwe informatie.

Eindelijk kan ik mezelf gaan ontdekken. Gaan proberen, proeven, waar hou ik van? Wat vind ik lekker? Welke kleren vind ik mooi? Ik wist het allemaal niet meer.

Nu is er ruimte in mijn hoofd gekomen om nieuwe informatie op te slaan. Ik voel me echt bevrijd.

Volg mij ook op instagram:ilovemyburnout