Angst

Gisteravond voor mezelf de afgelopen dagen nog eens kritisch bekeken. Wat gebeurde er nou dat ik zo over mijn toeren raakte. Eigenlijk begon ik weer te veranderen sinds ik had gehoord dat ik aan het werk weer moest gaan denken. Dat dat nu de volgende stap zou zijn. Ik ben op mijn werk voor een groot deel echt mezelf. Daar voel ik me fijn. Ondanks dat ik het spannend vind om weer te gaan werken, kreeg ik ook weer allemaal ideeën. Ik merkte dat ik veel bezig was met mijn toekomst op het werk. Eerst was ik enthousiast. Ik had er ondanks mijn angst ook weer zin in om te gaan starten. Ik was bezig weer met de toekomst. En dat voelde wel heel goed. Ik ging door mijn angst heen en stelde mezelf gerust dat ik rustig zou opbouwen.

En toch raakte ik in paniek. Kreeg ik een rot gevoel dat ik niet kon plaatsen. Maar in plaats van wegrennen, wat ik normaal altijd doe ben ik nu naar dat gevoel gaan luisteren. Daar bleek veel verdriet achter te zitten. Maar waarom?

Wat is er gebeurd? Ineens weet ik het. Ik bleek heel goed bezig te zijn met mijn toekomst op werkgebied…maar vergat mijn persoonlijke toekomst. Ik vergat mezelf weer. Ik was alleen maar bezig met ontwikkelen op werkgebied. Zoals ik dat voorheen ook altijd deed.

Daarom ben ik nu zo verdrietig. Sowieso is het normaal als er iets nieuws komt om te gaan spartelen. Net als een hond. Als die verkeerd gedrag vertoont en je wilt hem iets nieuws leren zal hij zich niet meteen overgeven. Hij zal eerst gaan spartelen aan de riem. Proberen zich eruit te wurmen. Dan is het belangrijk dat je hem grenzen geeft. Wel zo dat hij nog een beetje rond kan spartelen en iets aan ruimte heeft daarvoor maar uiteindelijk zal hij toch dat moeten doen wat het baasje wil. Na het spartelen zal hij gaan vermijden. Net doen of het er niet is. Dan zijn grenzen en geduld heel belangrijk. Elke keer weer aangeven well gedrag je wilt zien. Kleine stapjes maken maar wel stapjes vooruit. Niet toegeven. Uiteindelijk zal de hond zich overgeven en het nieuwe gedrag toepassen. Dan pas heb je het brein ook gereset.

Dit is wat er bij mij ook gebeurd. Ik raak in paniek. Waarom? Omdat ik bang ben om weer net zo te worden als voor mijn burn out. Dat ik weer 1 kant aandacht geef en de andere totaal vergeet. Nu begrijp ik het. Ik zie het. Wat belangrijk is en blijft is naar mijn gevoel luisteren. Als ik dat blijf doen dan zal mijn gevoel me laten zien als ik weer de fout in ga. Als ik het werk met kleine stapjes opbouw en daarnaast ook een plan maak voor mijn persoonlijke leven, waar ik naartoe wil groeien, dan kan ik het beide opbouwen. Zodra het uit evenwicht raakt zal ik dit voelen.

Tot nu ben ik altijd weggerend in mijn leven voor nieuwe situaties. Thuis had ik problemen met mijn broer. Mijn gevoel zei me weg te gaan uit huis. Ik ben gegaan. Maar ik had niks van de situatie geleerd. In het begin was ik euforisch maar later bleek ik toch niet helemaal happy te zijn. Er bleef iets knagen. Ik trouwde en uiteindelijk moest ik mijn gevoel wel volgen en weggaan bij mijn man. Ik voelde me gewoon niet happy. Maar in plaats van te kijken waarom ik niet happy was, rende ik weg uit de situatie. In het begin was ik euforisch maar ook hier bleef het weer knagen. En was er na een tijd toch weer het gevoel van niet gelukkig zijn. Weer had ik niets geleerd van de situatie. Ik had mijn gevoel gevolgd, maar mijn brein had niks geleerd. Ik was dus nog steeds niet in balans. Het is belangrijk om eerst naar de situatie terug te keren. Eerst te luisteren naar het gevoel wat je krijgt waardoor je wilt vluchten. Achter een gevoel zit namelijk altijd een ander gevoel. Bij mij was het het stuk dat ik ruimte in moest nemen voor mezelf. Dat ik meer tijd aan mij als persoon moest besteden. Maar ik rende weg en dus leerde ik er niks van.

Gelukkig voelde mijn huidige vriend dit heel goed aan. Hij bleef ervoor knokken dat ik voor mezelf koos in veel situaties. Niet altijd alleen maar een ander gaf maar ook eens dat deed wat goed voor mij was. Ik snapte wel wat hij bedoelde maar ik voelde het niet. Dus ging het nooit vanzelf. Moest hij me er keer op keer op wijzen. Hij deed dit op gevoel omdat hij dus wel voelde wat ik nodig had. Hij had alleen geen idee dat dit er allemaal achter zat.

Nu pas begrijp ik het. Nu zie ik het patroon. Wat ik dus kan doen in de toekomst is luisteren naar mijn gevoel. Ik heb al veel geleerd en herken gevoelens nu veel meer. Gek dat ik dat wel op mijn werk altijd goed kon, maar nu begin ik dit thuis ook steeds beter te voelen. Als ik daar maar aandacht aan geef dan kan het best zijn dat ik weer fouten maak, maar dan zal ik altijd terug getrokken worden door mezelf. Ik hoef dus niet bang te zijn om weer te gaan werken. Zolang ik dit maar rustig op kan bouwen. En ervoor zorg dat ik zowel in werk als Prive evenveel tijd en energie steek.

Ik ga een lijst maken met de dingen die ik Prive wil bereiken de komende maanden en later ook de komende jaren. Ook ga ik een lijst maken wat ik op het werk wil bereiken de komende maanden en later jaren. Door het op te schrijven wordt het inzichtelijk en kan ik steeds kijken naar beide lijsten en er zo voor zorgen dat ik op beide vlakken groei en vooruit ga. Mijn persoonlijke leven zal eerst een stuk groter zijn en langzaam zal het naar elkaar toe groeien.

Net als wat ik in het begin al zei, ik schrijf dit voor mezelf. Maar ik help graag anderen. Op deze manier kan ik veel mensen bereiken En mijn verhaal delen. Wie weet heeft iemand er iets aan.

Op gevoel heb ik dus het juiste gedaan. Ik voelde dat ik wilde schrijven. Nu snap ik waarom, omdat ik gewoon graag iedereen help. Maar nu eens op een andere manier dan ik gewend ben. De stap naar hulpverlening was voor mij te groot, omdat ik mensen toch niet echt vertrouw dat ze het juiste doen. Als ze zelf niet in deze situatie hebben gezeten, ben ik bang dat ze het nooit helemaal snappen wat er in me omgaat. En dat ze stappen overslaan waardoor ik weer gefrustreerd raak en terug zien bij af. En terug naar af? Never nooit meer. Daar wil ik nooit meer naartoe!