Verwaarlozing

Ik sta te koken. Ik merk dat ik weer in Mn hoofd zit. Ik heb een rot gevoel van binnen. Ik probeer het naar boven te halen. Waar komt het vandaan? Ik weet het echt niet. Ik ga even op de bank liggen. Muziek aan. Eten pruttelt op het vuur. Ik vergeet de wekker te zetten. Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd. Ik word steeds afgeleid. Ik kom niet bij dat gevoel.

Eten is klaar. Ik zit aan tafel. Ik eet. Ik proef niks. Ik staar voor me uit. Wat is er, word er gevraagd. Ik heb geen idee. Ik ga zo wel even met de hond wandelen. Even bewegen. Ik weet het gewoon niet.

Eenmaal buiten lopen binnen een paar tellen de tranen over mijn wangen. Ik huil en huil. Zoveel verdriet schuilt er achter dat rot gevoel. Ik loop een eind en blijf huilen. Ik laat het maar gaan. Ik weet het even niet meer.

Ik denk ineens aan vanmiddag. Mn vriendin bood me aan om eens te gaan winkelen samen. Dat ze me wel wilde helpen met kleren kopen. Ik heb namelijk geen flauw idee wat ik leuk vind. Ik trek meestal dat aan wat ik van andere mensen krijg. Omdat ik in de stad helemaal in de stress ben. Want ik weet gewoon totaal niet wat ik leuk vindt. Ik word meestal verdrietig. Daarna gefrustreerd. Tijd om naar huis te gaan. Het wordt m niet. Zo gaat het meestal. Ik draag eigenlijk altijd zwart. En goedkoop. Het mag vooral niet teveel kosten, stel je voor dat je wat aan jezelf uitgeeft.

Ze appt me. Maak een moodboard zegt ze. Probeer het maar. Ik zoek op internet. Tja wat vind ik leuk? Ik heb echt geen flauw idee. Ik kijk en kijk en klik maar eens wat aan. Een tijd later nog maar eens iets. En hoe meer ik klik hoe meer ik weet wat ik leuk vindt. Heel weinig zwart. Veel kleur. Ik krijg er plezier in en klik van alles aan.

Dan ineens rollen de tranen over mijn wangen. Ik besef ineens dat ik mezelf totaal verwaarloos. Al jaren. Heel veel jaren. En ook nu weer. Want wat is er gebeurd? Ik was alleen maar bezig met werk. Waar wilde ik naartoe werken? Wanneer wilde ik weer aan het werk? Hoe ging ik dat indelen? Ik zou een plan maken voor de komende maanden. Ik bruiste weer van de energie. Aan alle kanten voelde ik me goed. Ik was weer bezig met mijn toekomst. Dot voelde zo goed! Vooruit maar met alles. Ik weet nu wat er was. Heb alles op een rijtje gezet en nu maar weer met volle kracht vooruit. Jeetje zeg, wat heerlijk.

Zal ik de tuin gaan doen? Nee geen zin in. Hmm vreemd. Ik had er juist zoveel plezier in.. Naja komt wel weer. Samen boodschappen doen. Mijn hoofd zit vol. Ik kan weer niet goed nadenken. Hoe kan dat nou? Het ging juist zo goed. Ik ging juist zo vooruit. Ik had weer zoveel energie.

Tijdens de wandeling besefte ik ineens wat er mis ging. Ik was weer alleen maar bezig met werk. Op het werk was ik altijd mezelf. Bruiste ik altijd van de nieuwe ideeën. Wilde ik altijd vooruit. En precies dat gebeurde er nu. Ik gaf weer werk voorrang. En zette mezelf weer op de 2 e plek. Of 3 e of 4 e. Ergens ver weg in ieder geval..

Ik besefte ineens dat ik namelijk helemaal nog niets geleerd had.. dat ik totaal niet wist wat ik leuk vond. Waar ik van hou. Welke kleren ik leuk vind. En welk eten ik lekker vind. Ik ben die uit de reclame. Doe maar een autootje. Doe maar een drankje. Doe maar een kapseltje. Het boeide me niet. En weer stonk ik erin. Weer liet ik werk op de voorgrond staan. Daarom ging het ineens zo snel beter. Maar ik ben er helemaal nog niet. Ik weet nog helemaal niet wat ik leuk vind. Wat ik lekker vind. Waar ik van hou. Ik heb geen idee. Ik heb helemaal niet de tijd genomen om dat uit te zoeken. Ik ging weer volle vaart vooruit.

Ik blijf maar huilen. Er komt geen einde aan. Er is wel 1 ding duidelijk. Ik kan nog niet werken. Want als ik weer ga werken dan ben ik straks zo weer terug bij af. Want ik heb mezelf nog helemaal niet ontdekt. Ik weet nog helemaal niet wie ik ben. Ik moet eerst weer eens gaan proeven. Proberen. Kijken wat ik wel en niet leuk vindt. En pas als dat op nummer 1 staat, dan pas kan ik weer gaan werken. En geen dag eerder..

volg me op instagram onder: ilovemyburnout