Kritiek

Ik blijf het moeilijk vinden. Als iemand een opmerking maakt over iets wat ik gedaan heb voelt dat gelijk als kritiek. Ik voel me dan gelijk veel minder goed. Heb er dan eigenlijk al helemaal geen zin meer in. Waar ik eerst nog super enthousiast kon zijn over iets wat ik had gedaan; zodra iemand een puntje van kritiek geeft ben jk er direct klaar mee. Wil ik het liefst met alles stoppen. Laat maar zitten het hoeft al niet meer. Ik heb er geen lol meer in. Ook al was ik vooraf nog zo enthousiast, van mij hoeft het dan al niet meer.

Frustratie alom. Lol eraf. Ook al was ik nog zo blij met wat ik deed, want ik had het op gevoel gedaan en als je iets op gevoel doet dan klopt het toch?? Ik ben er direct klaar mee.

Wat gaat er mis? Hoezo? Als ik ergens achter staat dan sta ik erachter toch? Dan hoef ik me toch niet door 1 opmerking uit het veld te laten slaan? Waarom gebeurd dat dan toch?

Omdat ik voor andere mensen denk. Precies dat gaat er mis. Iemand zegt 1 zin en in mijn hoofd wordt dit iets heel groots, maak ik er een heel ander verhaal van. Elke keer gebeurd het weer. Laat ik me daardoor weer uit het veld slaan.

Ik snap het nu. Heb dat rot gevoel opgepakt. Ernaar gekeken. En ineens wist ik het. Ineens snapte ik het hele precies.

Dit had ik toch al eerder geschreven volgens mij?? Komt me ineens wel heel bekend voor. Dit is niet de eerste keer dat dit gebeurd. Nee natuurlijk niet! Iets wat je al zo lang doet is niet meteen bij de eerste keer opgelost. Dit is altijd een heel groot ding van mij geweest. Ik deed iets op gevoel. Een ander maakte een opmerking en hoppa ik voelde me weer rot en Mn hele project was verpest. Ik heb hier zoveel last van gehad. Het heeft me van veel dingen weerhouden. Bij voorbaat haakte ik dan al af. Laat maar. Ik kan niet tegen kritiek. Dus die functie is niks voor mij. Zo zonde!

Zoveel kan het dus met me doen. Als ik een gevoel niet oppakt en er aandacht aan geeft. Het wil mij namelijk iets leren. En als ik ervan geleerd hebt dan kan ik ermee verder. Groei ik. En zal ik zien dat kritiek op iets wat ik helemaal op gevoel hebt gedaan en waar ik achter staat me niet zo persoonlijk hoeft aan te trekken. Ten eerste is het iets wat ik niet altijd kan veranderen . Ik kunt niet ineens helemaal anders gaan denken. Ik kan wel dicht bij mezelf blijven, soms willen mensen me gewoon iets duidelijk maken. Niets meer en niets minder. Daar kan ik dan ook weer van leren.

Dus voortaan lees ik gewoon dat wat er staat. Niets meer en niets minder. Dan ga ik alleen nadenken of ik er iets mee kan zo ja; doe er iets mee. Zo nee, laat het los.

En weer zijn we een stapje verder..en dat op de vroege zondag ochtend.