Spannend

Dit is dan toch wel weer een test. Jeetje wat leer ik veel door de hond.

Onderweg tijdens het wandelen een meneer tegengekomen. Hij vertelde mij meteen dat ik op moest passen, het was allemaal niet zo makkelijk met een buitenlandse hond hij had veel ellende gehad. Een kriebelend gevoel treed bij me binnen. Voelt als angst. Ik loop verder en voel het meer en meer opkomen. Oh jee wat als… de gedachten stromen door mijn hoofd. Heb ik er wel goed aan gedaan. Kan ik dit wel? Ineens sta ik stil. Daar gaan we weer. Dit is wat er dus van binnen gebeurd als mensen mij hun mening geven. Dan komt er dus angst in mij omhoog. Maar dit voelde ik niet, ik voelde altijd alleen dat ik in mijn hoofd ging zitten en me heel rot voelde. Zo rot dat het mijn hele dag kon verpesten.

Nu ik het voel kan ik er iets mee. Ik sta stil en geef het gevoel aandacht. Deze meneer geeft in zijn woorden alleen maar zijn onzekerheid door aan mij. Als hij had gezegd, je kan het, heb geduld dan komt het goed, had het heel anders gevoeld. Maar door zijn onzekerheid komt er bij mij dus angst naar boven. Ik adem diep in. Blijf een tijdje staan en voel de angst weg glijden.

Ik zeg mezelf dat ik meer ga lezen over adoptie honden en hoe de eerste tijd door te komen en dat ik samen met haar op cursus ga. De kennis die ik opdoe door te lezen kan ik in mijn achterhoofd houden, maar ik zal vooral ook naar mijn gevoel meoten luisteren. Een combi van beiden. Totdat we elkaar beter kennen.

Ja dat is het! Kijk is er toch iets goeds uitgekomen. Dankjewel meneer! Dat u mij deze les hebt geleerd. Wat fijn! Hier kan ik wat mee. In plaats van angst, die wel een beetje op zijn plek was want heel veel wist ik eigenlijk niet van hoe precies met adoptie honden om te gaan. Deze meneer heeft mij dus eigenlijk iets willen leren. Door ernaar te kijken en aandacht eraan te geven komt er nu wat goeds uit voort.

Thuis ga ik lezen. En angst bekruipt mij weer. Oh jeetje er kan toch best wel veel mis gaan. Oef het is toch moeilijker dan ik allemaal dacht. Weer zit Ik in mijn hoofd. Ik voel toch weer angst. Gelukkig voel ik het nu! Ik herken het nu. Ga er niet aan voorbij. Ik bespreek het met mijn vriend. Hij zegt ook, probeer het te combineren. Houd het in je achterhoofd wat je leest maar blijf vooral naar je gevoel luisteren. Hou het veilig totdat jullie elkaar beter kennen. Maak kleine stapjes en kijk hoe ze reageert erop. Leer haar dingen in huis, dat is nu vertrouwder dan buiten. Langzaam leer je haar dan beter kennen en kun je meer en meer op je gevoel gaan vertrouwen.

Hier kan ik iets mee. Hier kan ik mee verder. Dit is wat het is. Dit is ook wat ik op het werk heb met nieuwe kinderen. Dan moet ik ook eerst wennen aan nieuwe kinderen. En de kinderen aan mij. Dus gaan ze me uitproberen. Moet je grenzen geven en liefde en geduld hebben. Dan wordt het steeds makkelijker. Nieuwe kinderen altijd eerst zelf een beetje uit hun schulp laten kruipen en kijken wat diegene voor signalen geeft. In de boeken gaat het altijd over het gemiddelde. De dingen die er gemiddeld uit springen. Maar bij de een is het altijd weer anders dan bij de ander. De een leert sneller en stelt zich sneller open dan de ander.

Op mijn werk weet ik er altijd goed mee om te gaan. En is het ook altijd even zoeken. Maak ik soms fouten maar dat is oké. Heb vertrouwen, weet dat ik fouten mag maken en dat ik die ook wel weer goed kunt maken. Het is even zoeken. Maar zolang ik mijn gevoel maar goed laat spreken, komt het helemaal goed!