Veranderingen

Ik ben echt aan het veranderen. Voel me rustiger van binnen. Ik ben iets minder gejaagd. Loop vaker rustiger. Eet vaker rustiger. Ik zeg expres vaker. Want altijd, zo ver ben ik echt nog niet. Maar steeds vaker merk ik de rust. Dat mijn hoofd ook echt even leeg is. En als er gedachten zijn dan zijn dit meestal ook goede dingen waar ik over nadenk. Meestal ook dingen waar ik echt iets mee kan. Of dingen die ik op wil schrijven.

Ik kan nu werken in de tuin en dit in een rustig tempo doen en er echt van genieten. Ik kan nu koken en ervan genieten om groente te snijden. Voorheen was koken alleen maar een noodzakelijk kwaad. Tuinieren deed ik ook liever niet. Huishouden Naja het moet maar anders… ik had echt nergens rust voor. Alleen voor werken. Want dat vond ik leuk. Daar was ik mezelf.

Wat gek toch dat ik op het ene vlak wel gewoon diegene kan zijn en op een ander vlak dus totaal niet.

Één van de lessen die ik blijkbaar moest leren was ruimte innemen voor mezelf. Dit deed ik van kleins af aan niet, ik nam geen ruimte in. Waardoor ik ruimte weggaf aan een ander, gevolg? Een broer die heel druk was en van alles uitvrat. Die mijn ruimte mee pikte en alles deed waar hij zin in had. Een echtgenoot die steeds meer ruimte pikte en ik maar werken en 3 kinderen voor mijn gevoel in Mn eentje opvoeden. Het huishouden deed ik er ook nog wel bij. Ik had Kinderen die totaal gestresst waren, weinig zelfvertrouwen hadden en allerlei problemen ondervonden.. een dochter die nu in haar eigen soort van burn out zit.

Gelukkig net op tijd dat zij schreeuwde om aandacht. En die aandacht kreeg.. gelukkig dat ik al in dit proces zat waardoor ik het inzag wat er gebeurde en er op kon reageren door kalm en assertief te zijn. Een leider voor haar. Net als dat mijn vriend een leider voor mij is geweest en ook voor de kids. Maar doordat ik viel, een hersenschudding op liep en daardoor niet meer kon werken kwam het allemaal in stroomversnelling. Eigenlijk loop ik al 4 jaar op mijn tenen ( de moeilijke jaren in mijn huwelijk niet meegerekend). 4 jaar geleden zat ik al thuis een tijdlang omdat ik helemaal op was. Ik heb toen aan de buitenkant gewerkt. Maar niet aan de binnenkant.

Had ik dit allemaal eerder geweten had ik hulp gezocht. Maar ik had gewoon geen idee. Dat je onbewust zo gestrest kan zijn. Nu pas zie ik het. Voel ik het. En nu zie ik om me heen zoveel mensen die met dezelfde problemen kampen. Die worstelen met hun partner en gezin. Met hun werk en zichzelf. En nu Zie ik bij al deze vrouwen terug dat zij ver van zichzelf staan. Niet de tijd nemen om naar hun gevoelens te luisteren. Het liefst zou ik ze allemaal wakker willen schudden. Ze allemaal willen helpen. Ik weet nu hoe het zit. Ik snap nu hoe het werkt. Alsjeblieft meiden. Laat het niet zover komen.

De meesten zitten in de zorg. Net als ik. Zij denken aan iedereen behalve zichzelf. Ik heb ook zoveel dingen toegeworpen gekregen. Op het werk lezingen etc. Maar ik zag het zelf gewoon echt niet. Dus dan komt het gewoon niet aan. Zo zonde. Maar wie weet kan ik hier toch iets op bedenken. Want de gezondheidszorg kent een groot burn out gehalte. Ik heb wel ideeën hoe ik in ieder geval om me heen kan beginnen. Bij de mensen die er voor open staan. Ingang vinden. Ze bewust maken.

Ik merk dat ik weer productief begin te worden. Dat ik weer zin krijg om mee te denken. Maar ik zet de rem er nog op. Want wat ik vooral wil is goed voor mezelf zorgen. Want dat is essentieel. Anders heeft dit alles geen zin gehad. Dan is alles voor Niks geweest.

Ik merk nu al dat alles veranderd om me heen. Mijn kinderen zijn rustiger. Ze doen ineens gewoon de dingetjes die ik vraag. Ze reageren minder fel. Ze zijn gezelliger. Gelukkiger. Nu al. In zo een korte tijd merk ik al veranderingen. Zelfs de katten zijn anders. Niet te geloven dat dit zoveel impact heeft gehad al die jaren op alles. Daar kan ik me schuldig over voelen. Maar wat heeft het voor zin? Ik heb het niet expres gedaan. Ik heb ook veel goede dingen gedaan. Ik heb de mensen om me heen veel liefde gegeven. Nu alleen mezelf wat meer liefde geven. Dat ga ik nu doen.

Dus voorlopig leg ik alle plannen die in me opkomen nog even stil. Morgen komt onze hond. Daar ga ik van genieten. Even mijn blik op iets anders. Ik mag uitrusten nu. Mijn lichaam rust geven. Langzaam opbouwen in mijn eigen tempo. Even gewoon mezelf zijn. En vooral even niets moeten. En mijn ruimte innemen in het gezin. Daarna gaan we denken over stapjes die we gaan nemen. Nu even niet.