Top level

Ik heb jaren niet toegegeven aan mijn gevoel. Ik merkte dat ik zoveel energie in mezelf ophoopte dat alle dingen die mensen me voorstellen om te gaan doen totaal niet werken voor mij. Zoals yoga en meditatie etc. Waarom niet? Omdat het idee dat ik iets rustigs moet doen terwijl de energie in me rond raast, me al zo gek maakt in mijn hoofd dat ik al direct afhaak. Ik zit al op level 6 en ga zo hoppa naar level 10.. eerst is het belangrijk om ervoor te zorgen dat ik op level 0 begin, dat kan alleen als ik mijn energie eruit gooit.

Voor mensen die een beetje uit balans zijn is het waarschijnlijk voldoende om yoga te gaan doen, of om te gaan mediteren. Zij hebben me dit ook aanbevolen, maar het werkt niet als ik zo onrustig ben. Ik raak helemaal in de stress ervan en haakte al direct af. Daardoor word ik dan weer boos op mezelf, dat het me niet lukt. Dit is toch wat ze allemaal zeggen? Dit is toch nodig om te herstellen? Nee dus. Eerst moet die energie eruit bij mij, eerst dat en daarna kan ik pas ontspannen. Dan kun ik me richten op mijn binnenste. Welke gevoelens zitten daar eigenlijk? Wat voel ik?

Mij heeft het geholpen om te lopen. Hierachter is een veld. Ik liep en liep en liep totdat ik voelde dat mijn hoofd langzaam omhoog ging. Dat ik niet meer naar de grond keek. Dat mijn pas wat vertraagde. En dan langzaam liep ik verder tot ik stil stond. En dan keek ik om me heen. Hoorde ik de vogels niet alleen fluiten maar voelde ik het ook van binnen. Het deed iets met me. Daar moest ik naartoe! Dat voelde zo fijn. Daar wilde ik meer van. Dus ging ik elke dag lopen. En herhaalde ik het elke keer. En ik merkte dat ik niet altijd even ver hoefde om rustig te worden. Elke dag was dat op een andere plek. De ene keer verder dan de andere.

Daarna zocht ik een bankje en kon ik makkelijker mijn gedachten een beetje weg wuiven. Kon ik eindelijk bij mijn gevoelens komen. Heel langzaam voelde ik elke keer wat meer. Tot de dag kwam dat het vanzelf ging. Dat ik even een boodschap ging doen en ineens de meeuwen voelde boven mijn hoofd. Mijn pas die trager werd al heel snel. Op dat moment ging het vanzelf Zonder nadenken. En ik genoot als nooit tevoren van dit eigenlijk zo simpele moment. De rust vind ik nu in mezelf. Maar dat lukte mij pas toen de energie eruit was. Al die opgekropte emoties eruit waren.

Het verschilt per dag. De ene dag lukt het beter dan de andere. Maar dat is het leven. Dat is oké. Het is niet elke dag feest. Dat zou ook niemand vol houden.

En daar zit hem bij mij de fout. Iedereen zag mij als altijd vrolijk en vol energie. Als iemand die alles aan kon. Die altijd goed zorgde voor anderen. Alleen vergat ik voor mezelf te zorgen. Ik dacht wel dat ik dat deed. Zag het zelf echt niet. Daarom kon het ook zover komen. Ik luisterde niet naar hoe ik me echt voelde. Voor een ander wist ik het feilloos. Allemaal op gevoel. Maar voor mezelf.. totaal niet dus.

Ik heb mezelf onbewust veel opgelegd. Ik MOEST veel van mezelf. Dat moeten is echt een groot ding en verschuilt zich achter zoveel. Als je er goed over nadenkt dan zit er een hoop moeten in ons leven. Maar denken kon ik niet meer. Alleen maar over hoe ik Mn leven moest leven. En juist dat is iets waar je niet over na hoeft te denken. Dat gaat vanzelf.. als er ruimte is in je hoofd. Als de energie eruit is. Dan pas kun je weer denken over dingen waar over nagedacht kan worden. Het leven hoeft niet bedacht te worden. Dat gaat vanzelf…