ADHD

Ik maak sprongen deze dagen. Grote sprongen. Daarom ben ik ook zo moe. Het is net als bij baby’s. Daar hoor je ook vaak; hij was steeds zo dwars. Sliep veel. Hij zal wel een sprongetje hebben gemaakt.

Voor mij voelt het nu net zo. Het put me uit. Maar ik groei. Het brengt me verder. Ik krijg steeds meer inzichten.

Ze zeggen dat ik ADHD heb. Net als mijn dochter. Die heeft het waarschijnlijk ook. En mijn zoon ook. Mijn oudste zoon was vroeger ook heel druk. Nu niet meer. Ik voel ik dat het niet klopt. Het hele ADHD verhaal klopt niet. Als kind was ik altijd buiten. Altijd bezig in de natuur. Beestjes vangen. Bloemenkransen maken van madeliefjes. Paardebloemen krullen. Heerlijk. Ik kon er uren mee bezig zijn. Ik had bedacht nu dat ik dat deed omdat ik veel energie had en het eruit moest. Maar toch klopte ook dit niet voor mijn gevoel. Ik was namelijk heel rustig. Helemaal niet druk. Kon ook heerlijk op mijn kamer muziek luisteren urenlang.

Wat ik denk hoe het hele ADHD verhaal zit?

Als je als mens je zintuigen niet goed gebruikt dan bouw je steeds meer energie op in je lichaam. Je komt steeds verder en verder van jezelf af te staan. Meer en meer energie blijft zitten in je lichaam. Je concentratie wordt slechter. Je vergeet dingen. Je hoofd zit vol. Het wordt erger en erger. Je wordt drukker en drukker. Je denkt veel energie te hebben wat eruit moet. Maar eigenlijk is het juist de rust die je nodig hebt. Je zintuigen die je moet prikkelen. De rust die je in jezelf hebt terug vinden. Jezelf accepteren zoals je bent.

Mensen gaan mindfullnes of yoga doen maar als je zoveel energie in je hebt vind je de rust niet. Die energie moet er eerst uit. Dan kun je pas je zintuigen prikkelen. Jezelf terug vinden. De rust in jezelf vinden. Als er zoveel energie in je lijf zit dan moet die er eerst uit. Daarom haakte ik altijd af met dit soort dingen.

Mijn broer was als kind rustig. Ik was als kind rustig. Later werden we allebei steeds drukker. Hij eerder dan ik. Hoe precies? Ik weet het nog niet. Dat puzzelstukje moet ik nog vinden.

Mijn zoon was enorm druk als kind. En nu is hij 17 en degene die ontzettend kalm en rustig is. Die op zijn gevoel af gaat, altijd.

Mijn andere zoon is 15. Hij was een heel rustig kind. Kon uren met autootjes spelen. En later werd hij ineens enorm druk. Hij heeft ADHD zeiden ze. Hij heeft zichzelf weer gevonden. Nadat Ik heb hem los heb gelaten. Erop vertrouwend dat hij zichzelf vindt. En nu ineens is hij een stuk rustiger geworden. Hij is blij en vrolijk. Een blij ei zeg ik altijd. Enige wat ik doe is hier en daar wat grenzen geven en verder gaat hij zijn eigen weg.

Mijn dochter is 12. Zou ADHD hebben. Is druk en chaotisch. Ik hield haar onbewust het meeste vast. Was angstig om haar. Zij heeft geen tijd genomen om rust te vinden in zichzelf. Kon die rust ook niet vinden omdat ze steeds meer energie in zich had. Pas als ik haar laat rennen en daarna ergens in de natuur laat zitten en haar zintuigen Laat gebruiken wordt ze rustig. Ze heeft dit nooit geleerd. Omdat ik angstig was om haar. Haar dit niet liet ontdekken.

Bij dit verhaal voel ik me goed. Ik voel dat dit klopt. Dit is wat het is. Ik voel het. We gaan het zien bij mijn dochter. Ik voel me al veel rustiger. Heb het steeds minder nodig om mijn energie eruit te gooien.

Onze hond komt donderdag. Met wat ik nu ontdekt heb ga ik Emma weer laten ontdekken wat het is om je zintuigen te gebruiken. Samen wandelen met de hond. Energie eruit. Haar laten ervaren wat het is om in de natuur te zijn en je zintuigen te gebruiken. Haar haar angsten laten ontdekken en haar zichzelf terug laten vinden. De rust in zichzelf.

Wordt vervolgd….