Moe

Ik ben moe. Gewoon heel moe. Ik voel weinig. Ik vind dat vervelend. Ik heb zoveel gevoeld de afgelopen dagen. Dat was zo gaaf. Om echt te voelen. Ook al waren het soms best wel rottige gevoelens. Maar dat ik gewoon hier thuis zittende zo voelde. Dat kende ik niet echt. Tenminste ik weet het niet. Maar het voelt als iets nieuws. En nu voel ik niks. Ik zit. Ben moe. Voel niks.

Wacht even… voel niks? Ik ben moe. Dat voel ik toch? Waarom zeg ik dan niks te voelen? Het is geen gedachte. Ik voel me gewoon moe. Mijn lichaam wil even niet meer. Ik ga liggen. Dekentje. Kacheltje aan. Zacht muziekje aan. Ik val in slaap. Ik word wakker. Lees een beetje. Luister muziek. Alles in trage versnelling. Het voelt fijn. Niet in mijn hoofd, maar in mijn lijf voelt het fijn. Mijn hoofd is rustig. Alles is rustig.

De dag is ineens al bijna om. Ik wilde nog wat eten halen. Ik loop naar de supermarkt. Ik hoor de wind. Ergens in de buurt is er kermis, ik hoor de muziek. Er zijn meeuwen in de lucht. Een meneer fietst langs. Een kindje fietst op haar kleine fietsje bijna tegen me aan. Ik lach. Ik geniet. Ik voel de wind. Ik hoor de geluiden. Mijn hoofd is leeg.

Ik haal lekkere hapjes. Een lekker drankje. Alleen oudste zoon is thuis. Het is weekend. Ik loop terug naar huis. Ik glimlach. Voel me licht. Voel me vrij. Ik hoor de vogels weer krijsen in de lucht. Ik kijk omhoog. Ik lach. Een mevrouw op een balkon. Sigaretje roken. Ik kijk omhoog. Halllooooo roep ik. Ik ken haar niet. Ze lacht. Wat een wind hè. Ja heerlijk hè roep ik. Ze lacht. Ik lach. Ik zwaai en loop door.

Muziekje aan. Hapje. Drankje. Fijne gesprekken. Ik kijk uit het raam. Het is zo simpel. Ik voel rust. Ik voel me fijn. Mijn hoofd Is rustig. Dit is het leven zoals het is. Hier en nu. De druk is weg. Ik leef. Ik geniet.