Paarden

Ik ben bang. Ik voel het overal. De angst zit heel diep. Ik voel het in mijn hele lichaam. De zenuwen gieren door mijn keel. Maar waarom? Waar komt dit nu ineens vandaan? Ik snap er niks van..

En ineens valt het kwartje als ik aan de angst aandacht geef. Ik ga zo mijn dochter naar paardrijden brengen. En ik heb gezegd dat ik vanavond blijf kijken en kom helpen bij de paarden. Ik voel de zenuwen gieren als het moment dat we gaan dichterbij komt. Nooit eerder heb ik dat gehad. Dan besef ik dat ik ben gestopt met paardrijden jaren geleden omdat ik er af ben gevallen. 3 x. Ik heb daarna nooit meer gereden. Ik voelde toen helemaal niet zoveel angst. Maar ik wilde er gewoon niet meer op. Ik heb nog jaren doorgebracht op de manege. En soms voelde ik wel een beetje zenuwen. Maar nog nooit zoiets als wat me Nu gebeurd.

Ik begin te begrijpen hoe ik heb gefunctioneerd. Ik voelde zo weinig dat ik dit nooit toeliet. Dat sloot ik meteen al af. En nu ineens komt alles tegelijk eruit.

Dochter komt naar beneden. Ze kijkt me aan en zegt ineens; mama ik wil toch liever dat je niet komt kijken. Ik voel dat je beter pas op het einde kunt komen. Ik vraag haar waarom ze dat zegt. Ik weet het niet mama. Maar ik voel gewoon dat je beter nu even niet mee kunt gaan.

We rijden naar de manege. De zenuwen worden groter en groter, hoe dichterbij we komen. Ik voel dat ze gelijk heeft. Ik moet ze eerst onder controle krijgen. Als ik nu naar binnen ga dan voelen de paarden dat. Dat heeft geen zin. Wat een topper die dochter van mij. Zo gevoelig. Ze lijkt op mij. Dat merk ik nu pas. Alles komt zo binnen. Ook de gevoelens van andere mensen. Dat heeft zij ook. Dat moeten we nog wel een beetje zien te controleren want het is wel heel heftig.

Het is wel heel fijn om weer te voelen. Het kost ook veel energie. Maar niet voelen kost nog meer energie. Niet mezelf zijn kost bakken energie. Nu is dit nog even wennen. Maar als ik dit straks wat meer kan beteugelen dan komt het goed.