Familie

Ik voel me nog steeds goed. Tijdens het gesprek gisteren was ik vol zelfvertrouwen. Ik kan dit. Ik kan dit aan. Ik zie de onzekerheid bij andere mensen nu. Ik laat ze omdenken. Ze kijken alleen naar de cijfers, niet naar het kind zelf. Ze heeft veel gemist op school, ze is vaak ziek geweest. Nee mevrouw, ze is juist veel op school geweest, maar als de druk te hoog werd mocht zij naar huis, dat hebben wij zo afgesproken en dat heeft haar ertoe aangezet dat ze juist wel naar school wilde. Zij had ook lange tijd thuis kunnen blijven, maar dat deed ze niet. Omdat er geen druk op zat, hoe knap is dat? Ik zie ze denken. Dingen zijn niet altijd zo zwart wit als mensen denken, kijk niet alleen naar de cijfers maar ook naar het kind. Dat is het eerste wat ik leerde in mijn opleiding. Ik ben trots op mijn dochter. Ze vertelt zelf haar verhaal, ze vertelt wat ze nodig heeft. Alleen de mensen om haar heen zijn onzeker, gaan niet op hun gevoel af hierin. Laten zich door de dingen eromheen afleiden. Als kinder verpleegkundige weet ik maar al te goed hoe belangrijk het is om ten alle tijde naar het kind te kijken. En ik ben trots, want ik heb me laten afleiden bij mijn eigen kind maar heb ook de weg terug weer gevonden en zij voelt dat, ze groeit ervan. De energie spat er weer vanaf, ze kan het nu aan om gewoon weer naar school te gaan, om zichzelf te zijn. Ik ben zo trots, ik geef haar grenzen , vanaf nu gaan we weer serieus aan het werk, ik voel dat ze dat nu weer aan kan, maar laat haar zelf de verantwoordelijkheid oppakken. Zij zal hard moeten werken, ik kan alleen maar grenzen bieden, haar zeggen dat ze iets moet gaan doen, maar verder laat ik het los. Zij zal hard moeten werken en school zal haar helpen. Ik kan dat stuk loslaten.

Ik ben weer een stap verder. Ik ben trots op mezelf.

Nu de mensen om mij heen nog. Die heb ik weggeduwd. Ik kon niet anders. Zelfs mijn eigen ouders moest ik op grote afstand houden. 1 blik van medelijden of 1 advies kon al teveel zijn. Je kind zo zien worstelen is moeilijk. Veel moeilijker dan op afstand gehouden worden. Zij redden zich wel. Maar nu komt wel de tijd om de band langzaam weer te herstellen. Langzaam op de bouwen. Ik sta steviger nu. Ik durf het wel weer aan maar wel met duidelijke grenzen. Geen vragen wil ik over hoe het met me gaat. Als ik wil praten weet ik ze te vinden. Maar ze hoeven ook niet alles te weten. Ik deelde veel te veel met ze. Een kind moet loskomen van zijn ouders. Na de scheiding is het daar weer behoorlijk mis gegaan. Ik leunde op ze. Nu is het tijd dat ik het weer zelf ga doen. Ik kan het. Heb een top vent die er helemaal voor mij is maar mij wel mijn eigen weg laat gaan. En ik red me alleen ook prima.

Het is een lange weg. En stukje voor stukje moet ik nu op elk vlak leren hoe ermee om te gaan. En dat lukt me aardig. Ik kom er wel. Echt. De toekomst ziet er fantastisch uit.