Lastig

Vandaag een goede dag. Tenminste een stuk beter dan de afgelopen dagen. Maar waar ik dan denk, ik ben er wel weer( ik blijf die denk fout maar maken) ben ik er na een gesprek met een collega achter dat dit pas het begin is. Zij heeft op tijd aangevoeld dat ze moest gaan. Neemt stappen en doet wat ze voelt. En ze gaat ervoor. Bij haar is het emmertje in 4 jaar tijd volgelopen en op tijd aangevoeld dat ze nu iets moet doen. Ik ben al zeker 30 jaar bezig mijn emmer te vullen. Geen idee hebben wie ik eigenlijk ben. Ik wissel per moment van overtuiging. Heb ontdekt dat dit zo is.

Oké 1 pylon staat nu overeind. Het besef is er. Zoals Mn collega zei, ik gooide er 9 om en in een week heb ik er alweer 5 overeind gezet. Ik heb ze allemaal omgegooid. En nu na 3 maanden de eerste weer overeind gezet. Het besef is er. Maar nu de rest nog. Want wat doe je met dat besef?

Het is zeker een eerste stap. En ook een stap die gezet moest worden. Anders kun je niet verder. Dus zeker een hele belangrijke stap. Ik heb het nu in ieder geval een beetje op een rijtje wat er mis is. Ik maak denkfouten. Al heel lang. Maar ja. Daarmee kom ik nog nergens. Ik besef nu dat dit stukje al heel veel tijd gekost heeft. En dat er nog veel tijd nodig is om die denkfouten om te zetten. Alleen met dit besef kan ik nog helemaal niks. Ineens dringt dit tot me door. Ik voel ineens dat het nog een lange reis gaat worden.

Ik ben onzeker. Zij weet precies wat ze nu wil en gaat doen. Ik heb geen flauw idee wat ik straks zal gaan doen. Qua werk dan vooral. En dat maakt me best onrustig. Er is nog helemaal geen ruimte om daar mee bezig te zijn. Maar ja. Zo een onzekere toekomst is niet echt fijn. Ik zal eerst aan mezelf moeten werken. Gelukkig krijg ik hulp. Volgende week mijn eerste gesprek. Gisteren dacht ik nog ik heb helemaal geen psycholoog nodig. Nu zie ik in dat ik die wel degelijk nodig heb. Oké. Weer een eye opener. Vandaar dat ik mijn collega wel wilde ontvangen vandaag. Waar dit eerst niet goed voelde wilde ik dit nu ineens wel. Voelde ik dat ik het nodig had. En zie ik nu wat het mij gebracht heeft. Wat een verschil waar wij in zitten. Dit had ik even nodig om tot dat inzicht te komen. En me over te geven aan wat komen gaat.

Komend weekend lekker weg met een vriendin. Het wordt rot weer. Het boeit me niks. Ik voel me daar fijn op dat heerlijke eiland. Ik zal het nodig hebben om even op te laden. Om energie op te doen voor wat komen gaat hierna. Want makkelijk zal het vast niet worden.

Het geeft ook wel weer rust. Dat ik echt nog niet aan werken moet gaan denken. Dat de reis net pas begint. Dat ik nog echt een lange weg te gaan heb. En pas aan het einde van die reis naar mezelf zal ik een idee krijgen wat ik kan gaan doen en welke richting ik op wil. Nu is daar echt geen ruimte voor om daar over na te denken.

Het is ook verdrietig. Dat ik het zover heb laten komen. Maar het is wat het is. Ik kan het niet terug draaien. Er gebeuren ook veel mooie dingen. Mijn relatie is sterker dan ooit. Mijn kinderen vormen zich en redden zich prima. Zij krijgen nu veel meer de ruimte om zelf hun weg te vinden. En ze kunnen dat ook. Ik kan het veel beter loslaten nu. Focus me meer op mezelf. Daar gedijen zij beter bij. De druk die ik voelde in mij en indirect ook mee gaf aan hun die is eraf voor een groot deel. De stress is weg.

Dus uiteindelijk komen we er allemaal sterker uit. Daar doen we het voor. En gelukkig hebben we het ook gewoon leuk. Ik ben thuis. Zie mijn kinderen veel meer. Probeer leuke dingen met ze te doen als dat gaat. Geniet meer van de hele kleine dingen. Ik kan veel minder. Maar dat wat ik kan probeer ik wel echt goed te doen. En echt van te genieten. En dat voelen zij. Er is rust op die momenten. Ik moet niks op het moment. Hoef me niet te haasten. Kan dingen laten liggen. Want morgen is er weer een dag dat ik thuis ben. Nu kan ik gewoon lekker een potje kaarten met mijn meisje. En lol hebben met elkaar. Gesprekken voeren met mijn jongens. Dat zijn de goede dingen. En de slechte momenten… tja. Die brengen je verder. Dus ondergaan we ze maar. En focussen op de dingen die wel goed gaan.. en dat is zoveel waard. Die tijd met mijn kinderen en lieve vriend, die pakt niemand me meer af!