Echte leven

Je denkt dat je weet wat je nodig hebt. Een paar dagen lukt het goed om dat te nemen wat je zo hard nodig hebt. En dan komt het echte leven er ineens weer tussen. Manlief weer aan het werk. Dochterlief niet lekker in haar vel. Zoon hulp nodig bij schoolkeuze. Afspraken bij de tandarts e.d. Hoe pas je de tijd die je nodig hebt in in een gewoon leven? En dan werk ik nog niet eens.

Ik merk dat ik hier alweer onzeker van wordt. Dat ik tijd nodig heb om tot mezelf te komen. Maar die tijd is er niet in een druk gezin. Of tenminste, ik neem nog steeds niet genoeg ruimte voor mezelf in blijkbaar.

Komende week een afspraak met een coach gepland. Ik hoop dat zij me wat handvatten kan geven. Ik wil niet weer onzeker worden. En ik wil ook niet de hele tijd thuis mijn verhaal kwijt. Thuis wil ik gewoon lekker kunnen doen wat ik wil. En de aandacht op iets anders vestigen. Op de leuke dingen. Op tijd voor mezelf maken. En niet bezig zijn met vraagstukken die ik op moet lossen van mezelf. Heb al zoveel alleen gedaan. Nu is het tijd voor wat hulp. Ik sta er nu meer open voor.

Volgend weekend met een vriendin 2 dagen weg. Lekker naar een eiland. Ik ken haar al zo lang. Zij laat me lekker mijn gang gaan. Ik moet niks. Mag gewoon doen waar ik behoefte aan heb. Dat doet zij ook.

Lekker bewegen. Gewoon genieten van de natuur. Lekker eten en een beetje lol malen. Even tijd voor mezelf maken. Thuis komt het wel goed. Dat ga ik loslaten. Even me time nu. Al blijft dat lastig als je dat nooit nam.

Zit nu buiten. Lange wandeling gemaakt. Zit op mijn bankje. Moest mijn hoofd ook even leeg maken. Dan kan ik daarna thuis er weer zijn voor ze. Ik hoor de vogels in het veld voor me. Ik hoor de eenden kwaken. Rust. Wat voelt dat fijn. Ik kan er weer even tegen.