Jezelf zijn

Wat is het toch soms moeilijk om jezelf te zijn. Als je al zo lang jezelf niet bent dan is het lastig om dat wel te zijn. Je bent gewend je lichaam continue onder druk te zetten door niet jezelf te zijn. Pas op de momenten dat je je helemaal kunt laten gaan en helemaal jezelf bent dan voel je je Zo licht en vrij. Om vervolgens toch weer de druk op de bouwen, want dat is wat je kent. Ik voel me zo happy en vrij. Zo totaal heerlijk en fijn als ik mezelf ben. Het smaakt naar meer.

Ik maak lol ik doe gek ik geniet ik lach ik speel ik kijk naar de lucht ik hoor de vogels ik voel me licht ik zou kunnen fladderen door de lucht kunnen dwarrelen als een veertje. Het ie het mooiste wat er is om gewoon jezelf te kunnen zijn. Dan pas voel je je vrij.

Maar die druk keert weer terug, want dat ken je en zo heb je altijd geleefd. Je voelt hem langzaam opbouwen je voelt het in je lichaam. Je gaat weer in je hoofd. Alles kost weer meer moeite. Je denkt en denkt en voelt de spanning weer toenemen in je lichaam. Je verkrampt en alles voelt weer zwaar.

Ik wil graag dat veertje zijn. Want dat voelt zo fijn. Ik voel het steeds vaker. Steeds meer. Daar wil ik heen. Dat voelt goed. Maar zoals met alles wat je jezelf aanleert , wat veel tijd kost om het aan te leren, kost ook veel tijd om het af te leren. Daar kun je tegen vechten maar dan neemt de druk weer toe. Dat is niet erg. Zo is het nu eenmaal.

Ik snap nu beter hoe ik bij die momenten kan komen waarin ik mij een veertje voel. De energie moet er eerst uit. Dan pas kan ik voelen. Alleen het is eng om te vertrouwen op je gevoel. Dat ken ik niet meer. Dat is zo lang geleden. En toch ook weer helemaal niet. Want ik heb die momenten wel gekend. Dat ik me volledig vrij voelde. Dat ik me zo gelukkig voelde zo licht als een veertje. En nu voel ik dat steeds vaker. Ik ben dus echt op de goede weg. Maar soms ben ik het gewoon weer even kwijt. Dan gaat je hoofd toch weer de regie voeren en ben je bang dat het fout gaat. Zeker met grote dingen waarbij het echt eng is om op je gevoel te vertrouwen. En toch is dat wat ik nu ga doen. Ik zorg voor mezelf. Ga bewegen en ik ga echt op mijn gevoel vertrouwen. En als ik dat gevoel even weer kwijt ben ga ik dit terug lezen en proberen de rust te bewaren. Geen beslissing nemen als ik niet rustig ben.

Ik sta voor een groot ding. Ik word echt op de proef gesteld. Kan amper ademhalen na mijn ontdekking dat ik totaal niet wist wie ik was, dat ik mezelf niet was. Direct word ik ontzettend op de proef gesteld. Maar ik heb gevoeld gisteren dat het goed komt en dat gevoel ga ik proberen terug te vinden. Dat wat ik doe het juiste is. Ik ga bewegen en proberen zoveel mogelijk momenten te creëeren door te bewegen en te schrijven tot ik mezelf weer ben. En alleen vanuit die momenten beslissingen te nemen. Alleen dan voel ik wat goed is. En als dat soms even niet lukt om mezelf te zijn dan is dat maar even zo. Dan ga ik het loslaten en proberen niet in paniek te raken. Je mag soms even op je oude ik terug vallen maar in die momenten zoek ik afleiding. En probeer ik rustig te blijven en erop te vertrouwen dat het moment wel weer komt waarop ik weer voel. En daarop kan ik verder bouwen.