Hond

Ik heb altijd dieren gewild. Wilde boerin worden. Dat kan niet zei mijn moeder. Dan moet je een boer trouwen. Anders kan dat niet. Ik heb al allerlei dieren gehad sinds ik uit huis ben. Nu hebben we nog 2 katten. Ik ben stapel op ze. Maar het verlangen naar een hond groeide. En toen zag ik er 1 op een foto. Ik keek naar haar en wist dat dit mijn hond was. Duurde nog 3 weken voordat ik echt op dat gevoel durfde te vertrouwen. Ik kon er niet meer omheen. Dit zou onze hond worden. Ze moet uit het buitenland komen, is daar nu nog. Dochter vraagt er al jaren om. Maar ik was altijd te druk voor een hond. Toen ik eenmaal de beslissing had genomen wist ik dat het zo moest zijn. Ik dacht dat zij ons zou helpen om ons beter te voelen. Dat Zij dat was wat we nodig hadden. Vroeg me steeds af wanneer ze nou zou komen. Dat is nog onzeker.

Ik kom tijdens het wandelen vaak dezelfde hond tegen. Als ze me ziet is ze door het dolle. Ze knuffelt me en blijft maar om me heen draaien. De laatste keer was ze helemaal alleen. Geen baasje te zien. Ze knuffelde me helemaal gek en wilde spelen. Even ging het goed maar ineens voelde ik weer de zenuwen door mijn lijf gaan. Ik wist niet wat ik moest doen. Ze stond te blaffen met een tak maar als ik dichterbij kwam om hem te pakken dan pakte ze hem snel en liep weg. Ik liep verder het veld in waar ik zo graag kom om tot mezelf te komen. Na een stevige wandeling zei ik tegen mezelf, kom op je kan het. Schouders naar achteren en doe het. En toch kreeg ik dat gevoel niet weg. De druk van binnen. Het lukte niet. Toen ik bij de plek kwam waar ik haar had gezien was ze weg. Ik moest lachen. Ik dacht er klaar voor te zijn maar nee. Dat ben ik nog niet. Dat voelde ik ook. Ik lachte voluit en zag de humor er wel van in.

En nu tijdens mijn lange wandeling waarin ik veel druk ervaar en uiteindelijk de rust vindt snapte ik het ineens. Onze hond zou niet ons “redden”. Zij zal de kers op de taart zijn. Zij zal het geschenk zijn voor ons na een lange moeilijke tijd. Als wij onszelf gevonden hebben en eindelijk weer kunnen luisteren naar ons gevoel dan pas komt ze. Want wij redden haar, en niet andersom. Wij kunnen haar helpen als we onszelf zijn. Als wij aanvoelen wat goed voor haar is. Maar daarvoor moeten we eerst hier doorheen. Onszelf vinden en vertrouwen op ons gevoel. Het komt goed. Dat voel ik. Maar het heeft nog tijd nodig. En pas op het moment dat wij er echt klaar voor zijn, dan pas zal onze hond komen. Daar heb ik alle vertrouwen in.