ENERGIE

Ik geloof erin dat iedereen zijn eigen energie level heeft. De een heeft er genoeg aan om een rondje te lopen per dag en de gewone dingen te doen. De ander loopt 20 rondjes per dag en heeft nog steeds energie om alles wat er nog bij komt te doen. Niks ergs aan. Het gaat pas mis als je zelf geen idee hebt hoe hoog jouw energie level is.

Elke keer als ik de kinderen zie waar ik mee werk word ik weer blij. Die doen gewoon lekker wat hun gevoel ze verteld. Heb ik teveel energie? Dan ga ik even lekker stuiteren. En geef ze eens ongelijk. Zouden wij volwassenen eens lekker moeten doen. Het leven zou er een stuk leuker op worden. Zoals Mn broer tegen me zei; zus neem het leven niet zo serieus. Maak lol. Doe gewoon eens gek. Gek doe ik wel, met de kids. Niet teveel met Mn eigen. Dat snap je wel. Dat zijn pubers, die schamen zich dood als hun moeder eens lekker gek doet.

Jammer alleen dat wij volwassenen willen dat de kids rustiger zijn. Had mij een hoop gedoe bespaart. Laat een kind lekker rennen als ie even zijn energie kwijt moet. Hij doet tenminste wat ie voelt. En dat is precies wat ik nu ook lekker doe. Gewoon beetje kind zijn, doen wat ik voel dat ik moet doen. Als ik wil rennen ga ik lekker rennen. Wil ik schrijven, Dan schrijf ik. En wat de rest ervan vindt? Tja. Dat vinden ze maar lekker.

Had ik geluisterd naar het gevoel om met hersenschudding gewoon een beetje te blijven werken. Ik deed wat mijn gevoel me zei en bleef een beetje werken. Het ging best oké. Pas toen ik naar anderen ging luisteren ging het mis. Maar misschien was het nodig. Naja misschien. Het was heel erg nodig. Al vanaf mijn puberteit heb ik mezelf opgelegd dat ik rustig moet zijn. Want dat is wat de mensen willen. Ik luisterde niet meer naar mijn eigen gevoel. Ik legde mezelf een moeten op. Je MOET rustig zijn. En omdat ik zover van mijn gevoel kwam te staan daardoor, deed ik precies alles wat niet goed voor me was. Ik stopte met dingen waar ik mijn energie in kwijt kon. Ik vond sporten stom. Stopte met mijn werk in het ziekenhuis. Ik ging naar de thuiszorg. Daar zit ik de hele dag in de auto. Beweeg ik weinig. Daardoor kan ik het werk nooit helemaal neerleggen. Ik bleef doorgaan met werken omdat ik nog zoveel energie had naast het werk. Had ik geweten dat ik dat kwijt moest, dan was ik lekker gaan rennen of wandelen of wat dan ook. Maar dat deed ik beperkt. Ik heb wel vaker mijn gevoel gevolgd. Dan ging ik hardlopen. Gewoon omdat ik dat graag wilde. Ook al vond mijn partner het destijds stom. Ik ging het toch doen. Alleen wat er gebeurde is dat ik er weer een moeten van maakte. Ik MOET 5 km kunnen joggen. Want iedereen kan dat. Dus deed ik een app aan die me precies vertelde wat ik moest doen. Zoveel minuten rennen. Zoveel minuten lopen. Ik vond er niks meer aan na een tijdje. De lol was er af. Het lukte me niet en dat frustreerde zo. Ik stopte ermee. En zo deed ik dat met alles in mijn leven. Alles wat eigenlijk goed voor me was om energie kwijt te raken daar ging ik mezelf ook weer een moeten opleggen. Ik moest altijd meteen weet beter worden en doen wat anderen deden. Want zelf had ik geen idee wat goed voor me was. en als ik het wel even wist , maakte ik daar weet een moeten van en haakte ik weer af….

Ook nu gebeurde het weer. Ik had dit ontdekt en gelijk sloeg ik weer door. Ik moest lopen want dat is goed. Dat heb ik nodig. Ik ging mezelf weer opleggen dat ik dingen moest doen om mijn energie kwijt te raken.

De afgelopen dagen waren mijn vriend en ik lekker samen. We moesten niks. Mijn kids waren er niet. We konden doen wat we wilden. Het was zo fijn. Ik voelde me zo goed. Totdat ik toch weer in MOETEN ging denken. Ik voel me goed en om dat in stand te houden moet ik bewegen, ik moet weer werken over een tijdje, ik moet nadenken of dit werk nog wel bij me past , ik moet ik moet ik moet. En als ik dan even geen zin had werd ik weer boos op mezelf. Want ik moest dit doen. Anders zou het niet beter gaan met me. Dit is wat ik nodig heb en ik moet dit doen. Ik vond het rot dat ik me weer slecht voelde, dat ik nou nog niet snap hoe het werkt. Dat ik eerst weer over mijn toeren raak en het daarna pas snap. Ik ben gewoon heel streng voor mezelf geworden. Dat heb ik mezelf opgelegd. En ook al snap ik nu waar het fout gaat, ik ben ook maar een mens. En mensen maken fouten. Alleen ik niet natuurlijk. Ik ben superwomen.