Zwart

Ik kan alleen nog maar huilen. Voor mijn gevoel is het ergste wat ik ooit had kunnen doen nu gebeurd. Het is zo erg dat ik nooit meer me Zal kunnen vertonen. Ik heb het gevoeld dat ik gek word. Dat ik beter opgenomen kan worden op de psychiatrie want ik draai door. Ik zie het niet meer. Alles is zwart om me heen voor mijn gevoel. Voor t gemak vergeet ik maar even dat ik vanmiddag heerlijk nog geluncht heb met mijn vriend. Dat dat de eerste keer was dat dat zo goed lukte, zonder hoofdpijn.

Maar nee het is helemaal mis nu. Ik heb echt zo iets ergs gedaan.. ik schaam me zo erg. Ik kan me nooit meer vertonen.

Ik blijf maar huilen. Mn vriend appt me. Of het gaat. Waar ben je? Ik sta voor de supermarkt. Te huilen. Ik kan niet meer. Hij stelt me gerust en vraagt of hij zal komen. Nee hoor. Ik wil gewoon alleen maar huilen. Laat me maar. Ik ben toch te stom.

Ik rij een tijd later toch maar naar huis. Staat een beetje stom zo voor die supermarkt. Thuis ga ik maar door. Ik kan niet meer stoppen. Ik durf niet eens te zeggen wat ik heb gedaan. Ik schaam me zo erg. Ineens staat mijn broer voor de deur, met een bos bloemen. Zus kom hier. Wat is er aan de hand. Een tijd lang huil ik tegen hem aan. Het spijt me zo. Ik ben Zo in de war. Van dat berichtje wat je stuurde? Ah joh. Ik reageerde ook een beetje stom. Ik heb jou gewoon verwaarloosd. Had veel vaker Mn neus moeten laten zien. Ook aan de kinderen. Nou hup zo erg is het allemaal niet.

Mijn broer is druk. Heel druk. Heeft 1000 ideeën en voert ze het liefst allemaal uit.

Onze band is niet zo goed. Stiekem ben ik een beetje jaloers op hem. Hij uit zich. Doet alles gewoon zoals ie wil. Heeft schijt aan iedereen. Zie hem weinig. En ik? Ik ben het brave meisje die zich altijd in houd. Ik ben rustig in vergelijking met hem. Ik ben die die haar leven altijd aardig op de rit heeft. Naja ook niet helemaal maar oké. Ik doe mijn best. Heel erg mijn best. Zo erg mijn best dat ik nu met een burn out thuis zit. Oh nee met een hersenschudding. En een burn out. Dat was het. En happy was ik niet van binnen. Van buiten wel. Maar binnenin? Nee vaak niet. Soms wel.

Ineens realiseer ik me dat ik alles totaal uit zijn verband heb getrokken in mijn hoofd. Ja ik heb een beetje stom berichtje gestuurd. Maar daardoor is Mn broer er wel. Ik had mijn gevoel gevolgd. Gevoel waar ik eindelijk bij kon. Maar iedereen ging zich ermee bemoeien. Mijn broer reageerde impulsief. Zo is ie nu eenmaal. Mijn ouders kwamen ertussen. Ik zei vertrouw me. Alsjeblieft. Ik doe er goed aan. Maar die onzekerheid hè. Die maakte dat ik doordraaide. Blijft toch een dingetje. Gaan we aan werken.

Nee het was geen handig berichtje. En meer een bericht naar mezelf dan naar mijn broer. Maar daardoor kwam ie wel. Met bloemen. En konden we praten. En kon ik na 41 jaar de puzzelstukjes ineens aan elkaar rijmen door dat gesprek. Ik begon ineens mezelf te begrijpen. Ik snapte het. Alles wat er in mijn leven gebeurd was en gebeurde was terug te voeren op dat ene…. oké het duurde nog 2 dagen voor ik hem helemaal doorhad. Maar goed. Beter 2 dagen dan helemaal niet. Was tenslotte al jaren bezig om erachter te komen. Dit waren gewoon de laatste 2 dagen. Die konden er ook nog wel bij. Het zwarte gat verdween. Ik had eindelijk mezelf gevonden. En hé, ik vind mezelf best leuk. Alleen heb ik ADHD…. tja hoe erg is dat? Nee niemand heeft het getest. Maar ik weet het van binnen. Dit was het al die tijd wat ik zocht. Best erg als je geen idee hebt ervan. Want dan kan het een hoop ellende veroorzaken. Zoals nu. Maar ook daar komen we weer bovenop. Want zo ben ik. Altijd positief. Altijd het goede overal in zien. Ik kan hier wat mee. Ik kan verder. Ik kan gaan zoeken naar wat bij mij past. Ik laat me niets meer vertellen door de buitenwereld. Ik ga zelf op zoek. Want alleen ik weet wat goed voor me is. Want dat kan alleen ik voelen. Ik heb al zo lang naar mensen geluisterd. Nu ga ik eens naar mezelf luisteren.