Daar is ie weer

En dan .. zomaar ineens is ie er weer. De dip.

Weg is de positieve altijd lachende dame. Het zijn de momenten die je verder brengen. Bla bla bla. Maar als je erin zit is het gewoon ontzettend balen. Dan wil je het liefst wegkruipen ergens in een hoekje en heel lang niet meer tevoorschijn komen. Waar ik het ene moment nog blij en enthousiast was. Lekker aan het genieten was. Zit ik ook zomaar ineens in de dip. Je hoopt dat ie snel weg trekt. Dat je weer de vrolijke kant kunt laten zien.

Maar zo werkt het niet. Als ik me goed voel dan heb ik de wijsheid in pacht. Weet ik precies hoe het allemaal zit van binnen. Ben ik met een paar weken wel weer beter. ( eigenlijk kan ik nu wel weer alles , maar oké ik zal nog even rustig aan doen). Je weet dat het niet zo is en toch trap je er elke keer weer in.. positieve ; ik heb geen hoofdpijn. Das dan wel weer fijn.

Vervelende is dat als ik heb bedacht dat ik veel beweging nodig heb dat ik dan meteen 3 x per dag ga hardlopen. Van niets naar alles en weer terug naar niets. Doodvermoeiend.. heel irritant. En vooral SPIERPIJN! Au. Best vreemd. 3 maanden amper wat doen en dan als een gek gaan rennen. ( te erg ik was wakker om 5 uur vannacht en ben rondjes gaan rennen in de woonkamer omdat ik had bedacht dat dat wel zou werken). Oké het goede nieuws, het werkt beter dan stil in bed liggen wachten totdat je in slaap valt. Kans dat dat gebeurd bij mij is bijna 0 heb ik ontdekt..

T slechte nieuws; kan amper lopen vandaag van de spierpijn omdat ik alleen maar bezig ben geweest met bewegen..ik had immers het wiel uitgevonden. Ik weet alles toch? Dit is het! Dit werkt.

Ik weet dat ik eigenlijk hulp nodig heb. Maar ik kan het niet. Ik wil het niet. Ik vertrouw niemand meer omdat ik te vaak naar anderen heb geluisterd en daar niet veel goeds van gekomen is.. dus doe ik het nog even zelf.. even doorbijten weer. Het komt heus goed, toch?