Wie ben ik

Ik zal me eerst maar even voorstellen, wel zo netjes. Ik ben Michelle, 41 jaar en werk in de zorg..Ik heb 3 pubers en een vriend, 2 katten en er komt ook nog een hond … en oh ja een hoop familie en leuke vrienden..
En ik heb een burn out,  en ook nog een hersenschudding..en wie weet heb ik ook nog wel ADHD. 
Maar wie ik echt ben vraag je? Uhhh een burn out? Een hersenschudding? ADHD?
Goede vraag, tja wie ben ik eigenlijk? Ik HEB best wel dingen.. maar die zeggen toch niks over wie ik BEN? Pfff ik vind het moeilijk, geen idee. Ik vraag even om me heen , die weten het wel. 
Oh ze zeggen dat ik een doorzetter ben, vaak vrolijk, soms ook wat druk..positief ingesteld.. hardwerkend..lief.. gek op dieren..  ja ik denk dat dat wel klopt.. toch?
Maar wie vind ik dat ik ben vraag je? Ja jeetje zeg, hoe moet ik nou weten wie ik ben? 
Ik zie wel dat ik vaak lach.. dat ik graag met de kinderen werk waar ik kom, dan ben ik eigenlijk stiekem op mn best…. dat ik best wel druk ben.. en me daar ook best voor schaam. Niet tegenover de kinderen hoor. Die doen gewoon lekker mee.. Maar tegenover collega’s, mensen om me heen.. soms heb ik er schijt aan, maar zodra ik iemand raar zie kijken bind ik in.
Ik kan wel creatief zijn ( vaak wel afgekeken bij een ander.. want stel je voor dat je zelf iets verzint en het is niet zo mooi als dat je dacht dat het zou worden, nee mooi niet)
Ik ben ook een doorzetter, ja dat ben ik best wel. Dat zie ik zelfs..Maar dat is iedereen wel… toch?
Hobby’s.. die heb ik niet. Werken doe ik ( naja nu even niet, maar normaal wel) en ik zorg voor het gezin en het huishouden. Is wel genoeg hobby dacht ik zo. Meer past er echt niet in mijn leven hoor. poeh. Lekker onderuit op de bank ’s avonds. Dat doen de meesten.. dus ik ook
Onzeker ben ik ook wel.. eigenlijk best veel. Soms. Niet altijd. Een beetje af en toe en soms best veel.
En nu heb ik een hersenschudding. Ook niet echt bijzonder. Zijn wel meer mensen die dat hebben..

3 maanden geleden viel ik. Gewoon op de stoep. Niks bijzonders. Wel veel pijn maar hoppa, niet zeuren. Ik werkte gewoon door, want ja ik ben een doorzetter ( zie je die had ik goed). Wel iets rustiger aan maar het ging best. Paracetamol erin. Niet teveel TV kijken. Maar ineens toch die twijfel.. jeetje zal ik toch maar even iemand bellen en vragen of ik er iets mee moet? Na vooruit, oke. Ik ga toch voor de zekerheid even naar de huisarts, je weet maar nooit. Iedereen roept maar dat ik rustig aan moet doen want anders kun je de rest van je leven schade eraan overhouden. Oei jeetje. Snel naar de huisarts dan maar. 
Diagnose: hersenschudding, Rust nemen!  Je hebt een hersenschudding dus dan moet je rusten. Zo is het gewoon. Dat zijn de regels. Minder erg dan vroeger hoor, toen moest je 6 weken plat, in het donker ook nog. Nu mag je een klein beetje wat doen, 1x op een dag de deur even uit, maar meer niet hoor. Pas op, als je toch meer gaat doen dan gaat het niet over. Oke oke, ik ga al..
Na 3 maanden thuis zitten ( waar ik echt rustig aan had gedaan! Precies wat ze zeiden) heb ik nog steeds een hersenschudding. Je bent ook altijd zo druk, neem nou je tijd. Doe maar rustig aan, het kan wel 6 maanden duren. Oke ik ga wel weer rustig doen en afwachten.. en wat denk je? Krijg ik me toch een mooi cadeau voor al dat luisteren naar anderen; een burn out  .. ik weet niet hoor, maar zo lui ben ik nog nooit geweest.. Ik zou super uitgerust moeten zijn..al dat liggen en niks doen. Jeetje wat een walhalla na al die jaren van hard werken… (Die hoofdpijn denken we gewoon even weg en al die andere klachten maar qua uitrusten was het een walhalla).. Beetje wandelen, beetje huishouden doen, weinig TV en mobiel maar verder vooral niet teveel doen. Want anderen zeggen dat het goed is voor je! Als een ander het zegt zal het toch wel kloppen? Wat weet ik er nou van?
En toch zit ik midden in een burn out.
Die ik, heel eerlijk het liefst niet had gehad, maar die wel ervoor heeft gezorgd dat ik eindelijk weet wie ik ben. Best wel wat waard denk ik zo.. Dus dan moest het vast zo zijn zullen we maar zeggen. Jammer alleen dat ik dat niet gewoon altijd heb geweten, wie ik was.. zou een stukje makkelijker zijn geweest. Maar ja, dan zou ik ook deze Blog niet gaan schrijven. En hadden jullie niks om te lezen. Dat zou toch ook wel weer jammer zijn. Niet dat iemand het interesseert wat ik ga schrijven. Maar oke. Als ik het maar interessant vindt. Daar gaat het uiteindelijk om toch? Of niet? pfff best lastig.
Laten we afspreken dat ik mijn verhaal vertel omdat ik het leuk vindt om te schrijven. En mocht er nou 1 iemand zijn ( of wie weet wel 2) die het ook leuk vinden wat ik schrijf, dan is dat mooi meegenomen! Ik blij, jij blij.. en dan ook nog in die volgorde.  Want als ik blij ben dat ik lekker kan schrijven, zodat ik lekker mijn hoofd leeg kan maken dan is dat eigenlijk al genoeg. Als jij dan ook nog blij bent met wat ik schrijf.. Nou dan is dat toch mooi meegenomen? Maar nodig? Nee. Nodig is het niet. Leuk wel..